My Autobiography
I’m imperfect, I make mistakes, I have my flaws, but that is just who I am: loud, loathsome and crazy. You may look at me as a simple and quiet lady that used to smile but behind me and my smile is a story you’ll never understand! I always thought of not relevant things around me as if I’ve got all the problems in the world. Many people played a vital role in my life, without them, I cannot move on with life, they are the source of my strength every time darkness starts to engulf my whole being. I have proven that no matter how complex life may appear, God has an answer for our needs. I discover the true essence of life. I’ve known to live with everything and in almost nothing. My life is full of hope, from the day I was born, from the time I have only my unwary mind, when life begins to operate me and the world I was in.
I entered Day Care at the age of 4 and I got accepted in Grade One at the age of 5, when I first entered Grade School and schooling interests me a lot. I tried to fit myself into places; in quiz bees, in plays and in school’s paper when I reached Grade 6. I then graduate with a little achievement, I can be proud of.
High school days… those days of crushes, puppy love, and unbreakable bonds were created. I then learned once to be independent; I live far from my family because our school is distant. I meet so many incredible people, my teachers, my friends, my enemies; I also meet success and failures. Still, I joined Quiz Bees and I hope for my own improvement, straitening my personality and I’m putting my best in every challenge that I surfaced. A lot of misfortunes, a lot of disappointments, well without those, I won’t enjoyed my High school life. “Never regret the things you did, but the things you didn’t when you had the chance” This is always bumping in my mind whenever I remember my high school days, simply because I have some things that I left unfinished…
And this is the continuation, when I enter college I met a bunch of hilarious friends, amazing professors (not all of them), and this is the beginning of the change I was looking for so long. “You never know at what moment you’ll start to see things differently, sometimes all that needs to change is your perspective”. I felt lost when I entered SPCBA , not because it is big, but because it’s a fresh start, I don’t know people around me, I’m not familiar with the corners of this institution. Here, I was able to do things freely, like going into places, going out with my friends, enjoying while our happy days are not over(it’s not wasting time if you’re enjoying it, it just mean you’re making memories my friend once told me, when I am rejecting their invitations, and I realized.), dark periods just came when it’s examination week . As of now, in my third year here as a teacher to be, I think I’m knowing myself more and knowing more about the outside world and the reality behind, so I’m trying my best to finish my studies with flying colors for the good lifestyle I want to give to my family.
Donna Jane Marcuap
Ang Aking Talambuhay
Hindi ako perpekto, nagkakamali rin ako , mayroon akong mga di-kaayaayang mga katangian, pero lahat iyon ay ako : maingay, nakakaasar at parang baliw. Maari mo akong makita bilang isang payak at tahimik na babaeng mahilig ngumiti ngunit sa likod ng lahat ay ang istorya ng aking buhay na hindi mo maiintindihan sa isang simpleng ngiti ko lamang. Ako, palagi akong nag-iisip , namomroblema sa napakaraming bagay sa aking paligid na para bang pasan ko ang mundo. Maraming tao ang gumanap na isa sa mga tauhan sa kwento ng aking buhay, kung wala sila marahil hindi ako makakasabay sa daloy ng buhay, sa tuwing ako ay parang lulukubin ng kadiliman.Napatunayan ko na kahit gaano pa kakomplikado ang buhay ay hindi tayo pababayan ng Panginoon. Natuklasan ko ang tunay na kahalagahan ng buhay. Naranasan ko ng mabuhay ng marangya at naranasan ko na rin ang mabuhay sa kahirapan. Ang buhay ko ay puno ng pag-asa,mula pa ng ako’y isang musmos na bata pa lamang hanggang sa magsimulang umikot ang mundo ko.
Pumasoko ako ng Day Care noong ako ay apat na gulang at limang taong gulang naman ng pumasok ako ng unang baitiang sa mababang paaralan. Nagkaroon naman ako ng interest sa pag-aaral . Sinubukan kong sumali sa mga tagisan ng talino, mga dulaan at maging sa pagsulat hanggang makatungtong ako ng anim na baitang at ako ay nagtapos ng mayroong mumunting tagumpay na masasabi kong maari kong maipagmalaki.Tanda ko pa ang mga araw noong ako ay nasa mataas na paaralan, mga panahon ng paghanga ko sa iba, noon din nabuo ang mga samahang kailanman ay di masisira.
Natuto akong mamuhay sa sarili kong kakayanan, yun bang malayo ako sa aking pamilya dahilan naman sa kalayuan ng aking paaralan. Nakakilala naman ako ng mga taong hindi pangkaraniwan, ang aking mga guro, kaibigan, kaaway; nakasalubong ko rin ang mga kabiguan at minsa’y ang tagumpay.Tulad ng dati, sumali ako sa mga tagisan ng talino at umaasang may mangyayaring pag-unlad sa aking sarili. Maraming hindi inaasahang problema ang dumating , ngunit kung wala naman iyon ay hindi magiging makabuluhan ang aking buhay estudyante. Sumagi sa isip ko ito , “Huwag mong pagsisihan ang mga nagawa mo na bagkos ay ang mga bagay na hindi mo nagawa na mayroon naming pagkakataong gawin mo”.
Sa aking pagpasok sa kolehiyo ko nagawa ang mga bagay na iyon. Nakakilala ako ng iba’t-ibang personalidad, iba’t-ibang taong kahanga-hanga, ang aking mga guro, mga kaklase at ditto nagsimula ang pagbabagong aking hinihintay . Totoo nga,”hindi mo alam kung kailan mo makikitang maganap ang pagbabago, baka ang tangi mo lang kailangan ay baguhin ang pananaw mo sa pagtingin sa mga bagay-bagay” . Para akong naligaw ng ako ay pumasok sa SPCBA , hindi dahil sa ito ay malawak ngunit dahil ito ay isang bagong simula, wala akong kakilala, at hindi ko basa ang bawat sulok ng institusyon na ito. Nagawa ko ang aking mga gusto, nagkaroon ako ng kalayaan maging masaya sa piling ng aking mga kaibigan, malayo man ako sa aking pamilya ay hindi ko parin makakalimutan na mayroon akong pamilyang itataguyod matapos ko lamang ang aking pag-aaral upang maging ganap na propesyonal sa larangan ng pagtuturo.
Donna Jane Marcuap
